چگونه می توان از سلامت جسمانی و روانی کودک در قبال برنامه های تلویزیون حمایت کرد- قسمت ۳

چگونه می توان از سلامت جسمانی و روانی کودک در قبال برنامه های تلویزیون حمایت کرد- قسمت ۳

آوریل 8, 2021 0 By مدیر سایت

کمیته پس از آنکه در یکی از نظریات تفسیری[۲۴] در شمارۀ۳۶ شق ث از حضور کودکان در برنامه ­های تلویزیونی واقع­نمایانه[۲۵] به دلیل نقض حریم خصوصی آنان ابراز نگرانی می­ کند در مادۀ ۳۷ از دولت­ها می­خواهد حضور کودکان در برنامه ­های تلویزیون، بویژه برنامه ­های واقع­نمایانه مقررات­گذاری شود تا از عدم نقض حقوق آنان اطمینان حاصل کنند.
همچنین کمیته در سال۱۹۹۶ نشستی را به « مباحثۀ عمومی»[۲۶] در خصوص کودک و رسانه ها اختصاص داد .هدف این نشست آن بود که درک عمیق و درست از موضوعات پیمان­نامۀ حقوق کودک که مرتبط باموضوعات رسانه ای است را سرعت بخشد. پس از مباحثه با توجه به مسائل مطروحه، کمیته رهنمودهایی را ارائه ­کرد. نمایندگان دولتها، سازوکارهای حقوق بشر سازمان ملل، ارکان سازمان ملل و نمایندگی­های ویژه، سازمان­های مردم­نهاد، نهادهای ملی حقوق بشر، کودکان و کارشناسان در این مباحثات شرکت کردند.
کمیتۀ حقوق کودک معتقد است که رسانه ­ها اعم از نوشته یا دیداری-شنیداری اهمیت بسزایی در تحقق اصول و موازین پیمان­نامۀ حقوق کودک دارند. رسانه ­ها در بسیاری کشورها مشارکت خوبی در آگاهی­بخشی در خصوص پیمان­نامه و مفاد آن دارند. در گزارش کمیته در این نشست آمده است که رسانه ­ها یک «تصویر» از کودک ارائه می­دهند. آنها تصورات راجع به اینکه کودکان «که »هستند و «چگونه »رفتار می­ کنند را منعکس می کنند و در عین حال بر این تصویر تأثیر می­گذارند. تصویر ارائه شده می ­تواند احترام برای کودکان به همراه داشته باشد یا اینکه غرض­ورزی­ها و کلیشه­ها را گسترش دهد که موجب تأثیر منفی بر روی افکار عمومی و سیاستمداران شود. گزارش­های پرمحتوا و دقیق می ­تواند حقوق کودک را غنا بخشد.[۲۷]
بسیار مهم است که رسانه ­ها، از کودکان سوء استفاده نکنند. کرامت کودکان می­بایست در گزارش­ها حفظ شود برای مثال دخالت کودکان در افعال مجرمانه، سوء استفاده­های جنسی و مشکلات خانوادگی… . خوشبختانه در برخی کشورها توافق­نامه­های خودجوش برای تبعیت از اصول که حامی حریم خصوصی کودکان است وجود دارد، گرچه همیشه به این موازین اخلاقی عمل نمی­ شود.
همچنین در این نشست نگرانی­هایی پیرامون تأثیر ابعاد منفی رسانه ­ها بر کودکان ابراز شد. در صدر این نگرانی­ها برنامه ­هایی که حاوی خشونت شدید و پورنوگرافی هستند قرار دارد، این موضوع در مادۀ ۱۷ پیمان­نامه نیز آمده است که توصیه می­ کند «برای حمایت از کودک در برابر اطلاعات و محتوایی که به سعادت او لطمه وارد می­ کند » رهنمودهای مناسب ایجاد شود. این رهنمودها در برخی کشورها وضع شده است یونیسف نیز در این رابطه تلاش­ هایی کرده است.[۲۸]
در گزارش نشست آمده است: «در پایان، رسانه ­ها از این لحاظ اهمیت دارند که این امکان را فراهم می­آورند که کودکان خود را مطرح و ابراز کنند. یکی از مواد پیمان­نامه این است که دیدگاه ­های کودکان شنیده و محترم شمرده شود (مادۀ۱۲) این موضوع در مواد مربوط به آزادی بیان، تفکر، وجدان و مذهب نیز انعکاس یافته است. آنچه از روح این مواد استخراج می­ شود این است که کودکان نباید تنها مصرف ­کننده باشند بلکه در تولید برنامه­ها نیز مشارکت داده شوند. این امر مستلزم ارتباط رسانه ­ها با کودکان است.»[۲۹]
پنل دوم این جلسه به «حمایت از کودک در برابر آثار زیان­بار رسانه»[۳۰] اختصاص داشت. ضرورت گسترش برنامه ­های آموزشی برای برخورد انتقادی و سودمند با رسانه ­ها از نخستین مواردی بود که به آن پرداخته­شد. همچنین این موضوع مطرح شد که میان نگرانی برای حمایت از کودکان از یکسو و انعکاس دقیق اتفاقات و وقایع تعادل بیشتری در رسانه ­ها برقرارشود. در ادامه بر این نکته تأکید شد که جهات منفی و مثبت اخبار بایستی از هر دو جنبه پوشش داده شود.[۳۱]
تبعیض جنسیتی علیه دختران و زنان به عنوان یک موضوع حمایتی مهم ذکر شد.
ضرورت استفاده از متخصصان رسانه برای تهیه و اصلاح رهنمودهایی در راستای پیمان­نامۀ حقوق کودک از دیگر موارد پیشنهادی در این پنل بود. برای اجرای مؤثرتر این رهنمودها ارهکارهایی ارائه شد؛ از جمله اینکه اصحاب رسانه با بهره گرفتن از شیوۀ خودانضباطی این ضوابط را رعایت نموده و دیگر اینکه از طریق قدرت بخشیدن به انجمن­های شهروندان و مخاطبان می­توان نظارت آنان بر برنامه ­های رسانه ­ها را افزایش داد.[۳۲]

 

جهت دانلود متن کامل این پایان نامه به سایت jemo.ir مراجعه نمایید.

 

 

 

 

ت) پروتکل اختیاری منضم به کنوانسیون حقوق کودک در مورد فروش ٫فحشا و پورنوگرافی کودکان[۳۳]

 

سند جهانی بعدی پروتکل اختیاری منضم به کنوانسیون حقوق کودک در مورد فروش، فحشا و پورنوگرافی کودکان است که در مه سال ۲۰۰۰ طی قطعنامه ای به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید و در آن دولت­های عضو متعهد شدندکه اقدامات گسترده و مقتضی در دفاع از حقوق کودکان در مقابل فروش، روسپیگری و هرزه نگاری با توجه به افزایش جدی آنها به عمل­آورند و به این نکته هم توجه کردند که کودکان دختر بیشتر در معرض خطر سواستفاده هستند، همچنین کنوانسیون به عوامل اشاعه دهنده این امر توجه کرده است یعنی نابرابری اقتصادی، بنیاد سست خانواده، کمبود دانش و آگاهی، حاشیه نشینی، تبعیض جنسی، عدم مسئولیت در رفتارهای بلوغ جنسی، عادات سنتی زیان آور و… ، بخصوص در موارد روشنی را در ماده ۹ ذکر کرده است :
عکس مرتبط با اقتصاد
«۱. کشورهای عضو، انتشار و اجرای قوانین‌، اقدامات اداری‌، برنامه‌ها وسیاست­های اجتماعی را به‌منظور پیشگیری از جرائم موضوع این پروتکل تقویت یا تصویب خواهند نمود. توجه خاصی به حمایت از کودکانی که به دلیل حساس بودن به طور ویژه نسبت به این اعمال آسیب‌پذیرند نیز مبذول خواهد گردید.
 تصویر درباره جامعه شناسی و علوم اجتماعی
۲٫ کشورهای عضو با بهره‌گیری از اطلاعات از طریق تمامی ابزار مناسب‌، آموزش و کارآموزی درخصوص اقدامات پیشگیرانه و اثرات مخرب جرائم موضوع این پروتکل‌، سطح آگاهی عمومی عموم از جمله کودکان را ارتقاء خواهند بخشید. کشورهای عضو در راستای انجام تعهدات خود به موجب این ماده‌، مشارکت بخشهای مختلف جامعه و به‌ویژه کودکان و کودکان قربانی را دراین‌گونه اطلاعات و برنامه‌های کارآموزی و آموزشی ازجمله در سطح بین‌المللی تشویق خواهند نمود.»
همانطور که مشاهده می شود پروتکل بر به­ کارگیری برنامه ­های مختلف برای پیشگیری و افزایش سطح آگاهی عمومی تأکید کرده و از وظایف دولت می­داند که بخش­های مختلف جامعه را از جمله برنامه­سازان و اصحاب رسانه را که می توانند نقشی بسیار مهم در مبارزه با این امر داشته باشند را به این امر تشویق کند . آگاه­سازی و اطلاع­رسانی در مورد پروتکل را می توان با تنظیم برنامه مشخصی از رسانه های گروهی به ویژه صدا و سیما در سطحی وسیعی انجام داد .تکلیف دولت(حکومت) نیز قانونگذاری دقیق و مناسب، اجرای صحیح قوانین و تشویق اصحاب رسانه و تامین منابع مالی آنها برای ساخت برنامه های مفید است.
این پروتکل در مه سال ۲۰۰۰ طی قطعنامه ای به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید ودر ۱۸ ژانویه ۲۰۰۲ لازم الاجرا شد . قانون فوق مشتمل بر ماده واحده منضم به متن پروتکل، شامل مقدمه و هفده ماده در جلسه علنی روز سه‌شنبه مورخ نهم مردادماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش مجلس شورای اسلامی ‌تصویب و در تاریخ ۱۷/۵/۱۳۸۶ به تأیید شورای نگهبان رسید و برای کشور ما نیز لازم الاجراست.

 

گفتار دوم: رهنمودهای جهانی ناظر بر کودکان

 

پیمان­نامه­ها و اسنادی که که در گفتار پیشین به آن اشاره شد، همگی لازم­الاجرا هستندکه عضویت کشوری در این معاهدات موجب تکلیف به اجرای آن می­گردد، مگر اینکه مفاد پیمان­نامه­ای تبدیل به قاعدۀ آمره شده باشد که در این صورت فارغ از عضویت یا عدم عضویت، همگان ملزم به تبعیت از آن می­باشند. در این گفتار به اسناد و رهنمودهایی اشاره می­ شود که جنبۀ الزام­آور نداشته و توصیه­ای و ارشادی هستند.

 

الف) اقدامات یونسکو

 

کودکان گروهی هستند که در اولویت اقدامات یونسکو قرار دارند. مطابق آمارهای یونسکو در اواخر دهۀ ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰، افزایش قابل توجهی در فیلم­های خشن با قابلیت دسترسی آسان از طریق سینماهای خانگی، تلویزیون­های خانه و حتی تهیۀ آسان آنها به صورت نوار و لوح فشرده وجود داشت. این نهاد بین ­المللی تلاش­ های خود را در راستای توسعۀ برنامه ­هایی با محوریت کودکان، جوانان و رسانه ­ها افزایش داد که در راستای وظیفه ­ای بود که کنوانسیون حقوق کودک ۱۹۸۹ سلزمان ملل به آن محول کرده بود.
همانطور که اشاره شد پیمان­نامۀ حقوق کودک بر نقش مهم رسانه ­های جمعی، درباره آزادی بیان و اینکه کودکان این امکان را داشته باشند تا صدایشان شنیده شود تأکید کرده است، همچنین حق کودکان برای دسترسی به اطلاعات و مهم­تر از آن کیفیت­ آموزشی که رشد و زیست بهتر آنان را اعتلا بخشدرا مورد توجه قرار داده است . همچنین کنوانسیون تأکید دارد بر اینکه کودکان می­بایست در مقابل مواردی که بر شخصیت آنان اثرات بد دارد حفاظت شوند.
در حالی که موضوع «کودکان و خشونت بر پردۀ نمایش» همیشه موضوع مهمی برای یونسکو بوده است، این نهاد در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۷ قطعنامۀ ۳۰ را با عنوان « کودکان و خشونت بر پردۀ نمایش » تصویب کرد. این قطعنامه اشاره می­ کند به نقش­های اساسی اطلاعات، به ویژه همانطور که در رسانه ­های الکترونیک مدرن بحث شده است، تا به اهداف آموزشی، علمی و فرهنگی انسانیت خدمت کند. دیگر اینکه اقدامات مشخصی باید انجام شود تا راهنماهای حرفه­ای برای کنترل و کاهش میزان افزایندۀ برنامه ­های حاوی خشونت در رسانه ­های الکترونیک باشد.

 

ب) رهنمود ریاض [۳۴]

 

سند دیگر رهنمودهای سازمان ملل برای پیشگیری از بزهکاری نوجوانان (رهنمودریاض ) است که به تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۹۰ مجمع عمومی ، توسط قطعنامه ۱۲ / ۴۵ به تصویب رسیده است .هدف از تصویب چنین رهنمودی ارائۀ راهکارهایی به منظور پیشگیری از بزهکاری نوجوانان بود. اصول مذکور در این کنوانسیون ضمن تأکید بر این که کاهش جرم در بین نوجوانان صرفاً با اقدامات منسجم و تلاش­ های همه جانبه در سطح ملی و بین المللی میسر خواهد بود به دولت­ها توصیه می کند که نسبت به ارائۀ طرح­های پیشگیرانه در این مورد برای نوجوانان، توسعه سیاست­های هماهنگ جهت ارتقای فکری و هویت آنان و اجرای هر چه بهتر عدالت اقدام نماید[۳۵]که در آن بصورت خاص به نقش رسانه ها گروهی در این زمینه اشاره کرده :
«رسانه های گروهی باید تشویق شوند تا درجهتی حرکت کنند که جوانان همواره به اطلاعات وموادی که از منابع گوناگون بین المللی و ملی کسب می شود، دسترسی داشته باشند .
وسایل ارتباط جمعی به طورعام ، وتلویزیون وفیلم های سینمایی به طورخاص باید تشویق شوند نمایش فیلم های خلاف عفت ، مصرف مواد ، نمایش خشونت وهمچنین بهره کشی های ناخوشایند ، اهانت وتحقیر به خصوص در مورد کودکان ، زنان وروابط خصوصی میان اشخاص را به حداقل برساند . رسانه ها باید اصول والگوهای مساوات طلبانه را به جامعه ارائه دهند.»
رهنمود ریاض اشاره می­ کند یکی از اقداماتی که در زمینه کاهش و پیشگیری از جرایم نوجوانان باید انجام شود توجه به نقش رسانه های جمعی در این زمینه است. باید وسایل ارتباط جمعی تشویق شوند که نمایش خشونت ، بهره کشی، تحقیر، تبعیض و … را به حداقل رسانده و این امر از طریق توجه دادن مسئولین رسانه ­ها به مسئولیت بزرگ شان در زمینه گذران وقت نسل جوان و حساس مملکت است.
مسئولیت اصحاب رسانه که رسالت مهندسی فرهنگی جامعه را نیز بر عهده دارند بسیار خطیر و حساس است و باید به قوانین و بالاتر از آن اصول اخلاقی پایبند باشند و رسالتی که برای خود در نظر می­گیرند نباید صرفاً جذب تماشاگر و بدست آوردن سود باشد بلکه باید ارتقای فکر و هویت و رعایت مصلحت و منافع کودک در اولویت باشد. دولت نیز باید با قانون­گذاری و با تشویق و کمک به رسانه ­ها در تهیه و ساخت برنامه ­های مناسب و مفید برای کودکان و برگزاری کنفرانس­ها و همایش­هایی در این زمینه جهت تشویق و آموزش به اصحاب رسانه نقش خود رادر این زمینه ایفاء کند.
حال موازین حمایت از حقوق کودک در سایر اسناد بین المللی به طور اختصار بررسی می شود لازم به توضیح است که هدف این پایان نامه ذکر همه اسناد جهانی و بین المللی که در مورد کودک تصویب شده نمی باشد بلکه صرفاً با بررسی برخی اسناد مربوط به حقوق کودک می خواهیم بدانیم که دیدگاه جامعه جهانی در کل راجع به کودک و موازینی که باید در راستای حمایت از کودک در نظر گرفته شود و رعایت شود، چیست.

 

پ) چهارمین کنفرانس جهانی زنان:اقدام برای تساوی،توسعه و صلح ۱۹۹۵[۳۶]

 

چهارمین کنفرانس جهانی زنان تحت عنوان کارپایۀ عمل پکن از تاریخ ۴ تا ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۵ در چین برگزار شد، در این کنفرانس علاوه بر مسایل زنان به حقوق و مسایل کودکان دختر نیز توجه شده است.[۳۷]
حوزه های بحرانی ذیل مورد نگرانی کنفرانس پکن بوده: فقر، آموزش و پروش، سلامت، خشونت علیه زنان‏، مناقشات مسلحانه، اقتصاد، قدرت و تصمیم سازی، مکانیسم های سازمانی، حقوق بشر، رسانه ها، محیط ‏زیست، کودکان دختر.
رسانه، مهمترین و موثرترین ابزار برای اشاعه اطلاعات است. برنامه عمل پکن بر دو هدف استراتژیک برای ‏پیشبرد حقوق زنان و آموزش نگرش­های عمومی مرتبط با کلیشه­های جنسیتی از طریق رسانه ­ها تاکید ‏می­ کند: بر افزایش مشارکت و دسترسی زنان در امر تصمیم گیری از طریق رسانه ها و فناوری های ‏جدید ارتباطی و ترویج یک تصویر متعادل غیر کلیشه ای در رسانه.[۳۸] یکی از اهداف این کنفرانس محو نگرش­ها و الگوهای رفتاری دیرینه و رویه­ های غلط در مورد کودکان دختر بود و تشویق نهادهای آموزشی و رسانه ­ها را به حذف تصاویر کلیشه ای و حذف صور قبیحه کودکان و تصاویر خشونت­آمیز را به عنوان اقدامی که باعث ریشه کنی باورهای غلط و ایجاد تساوی واقعی در جامعه میشود، برشمرده و همچنین ذکر کرده که باید اقداماتی در زمینه توانمند سازی دختران و دسترسی آنها به آموزش و رسانه ­های گروهی اتخاذ گردد. بیش از یک دهه پس از کارپایه، ‏زنان نقش خود را در رسانه های عمومی افزایش داده اند.
کارپایه پکن اهمیت حمایت از حقوق اساسی کودکان دختر از جمله آموزش، بهداشت، امنیت و فرصت برای ‏استفاده کامل از توانائی های بالقوه ایشان به عنوان یک انسان را به رسمیت می شناسد. در مناطق در حال توسعه، با ‏فرزند دختر همواره کمتر از یک همتای پسر، رفتار می شود[۳۹]. کشورها به طور فزاینده­ای این موضوع را ‏به رسمیت شناخته­اند که قوانین و اصلاحات قانونی باید شامل مقرراتی در حمایت از کودک دختر باشد. ‏تعدادی از کشورهای آفریقایی و جوامع مهاجر، ختنه زنان‏‎ – ‎شکل خاصی از خشونت علیه کودکان ‏دختر‎-‎‏ را جرم تلقی می کنند. برخی کشورها قوانینی در باب منع ازدواج اجباری تصویب کرده ­اند در حالیکه ‏برخی دیگر سن قانونی ازدواج را برای حمایت از دختران طرح می کنند. تعداد رو به رشدی از کشورها ‏قوانینی برای مبارزه با بهره کشی جنسی، هرزه نگاری و قاچاق کودکان تصویب کرده اند. همچنین کشورها ‏در پاسخ به خطرات ناشی از اینترنت، واحدهای پلیس جرایم اینترنتی برای مبارزه با پدوفیلیا (کودک آزاری جنسی) و ‏هرزه­نگاری راه اندازی کرده اند. شمار فزاینده­ای از کشورها کمپین های ارتقای آگاهی برای جلوگیری از ‏خشونت علیه کودکان از طریق پیاده­روی­های عمومی، نمایشگاه، اطلاعیه و وبسایت­های خاص را هدایت ‏می کنند. با این حال جرایم و خشونت علیه کودکان به ویژه دختران هنوز به طور گسترده باقی مانده است.

 

فصل دوم:مطالعه تطبیقی وضع مقررات در خصوص محتوای برنامه های تلویزیونی

 

یکی از اهداف اصلی در وضع مقررات ناظر بر محتوای رسانه ­ها، حمایت از کودکان است. گرچه کشورها در زمان­های مختلفی به این مهم دست یازیده­اند ولی اکثر نظام­گذاران رسانه­ای حفاظت از سعادت کودکان و افراد جوان را در دستور کار قرار داده­اند. هدف نیز این است که از کودکان در برابر عناصری که ممکن است یا می ­تواند به آنان زیان جسمانی، روانی و اخلاقی وارد سازد، محافظت به عمل آید. برای مثال جاماییکا صریحاً با انتشار «قانون کودکان»[۴۰] که هدف از آن محافظت از کودکان در برابر محتوای نامطلوب است، اقدام نموده است. کانادا با اعتماد به خودتنظیمی توسط نهاد مستقل «شورای موازین پخش»[۴۱] رویکرد دیگری برگزیده است. نظام­نامۀ اخلاقی این نهاد دربرگیرندۀ مقرراتی در راستای حمایت از کودکان، برنامه­سازی و تبلیغات بازرگانی است.[۴۲] در اروپا نیز رهنمودی وجود دارد که در این بند مورد بررسی قرار می­گیرد.
در عمل آنچه مدنظر است این است که برنامه ­هایی با محتوای ویژۀ «بزرگسالان» نباید هنگامی که کودکان در حال تماشای تلویزیون هستند، پخش شود و یا حداقل پنهانی باشد. اما چه چیز محتوای بزرگسالان است؟ این چیزی است که از فرهنگی به فرهنگ دیگر متفاوت است. اما عناصرمشترکی
که دسترسی به آنها از سوی کودکان می­بایست محدود گردد شامل خشونت، تصاویر جنسی و کلام اهانت­آمیز(بدزبانی)[۴۳] می­باشد.[۴۴]
در برخی کشورهای اروپایی برهنگی ممکن است در کلیۀ ساعات مجاز باشد و تنها برنامه ­های حاوی برهنگی با زمینۀ جنسی٬ محدود به بزرگسالان می­ شود. در حالی که در کشورهای مسلمان برهنگی در هر زمانی از شبانه­روز غیرمجاز تلقی میشود . در مورد خشونت نیز تفاوت­هایی وجود دارد. تصویری که در ایالات متحدۀ آمریکا در هنگام صبحانه ممکن است مناسب به نظر آید در کشورهای اروپای غربی به دلیل محتوای خشونت­بار آن تنها در ساعات پایانی شب مجاز است. بلوایی که بر سر به تصویر کشیدن بخشی از بدن ژانت جکسون در برنامۀ امریکن سوپربول در ۲۰۰۴ برپا شد در دیگر نقاط جهان تنها لبخندی را موجب شد، در حالی که استفاده از کلام موهن در ایالات متحده بیش از سایر کشورها تحمل می­ شود.[۴۵]
موازین جهان شمولی پیرامون حق بر آزادی بیان کودکان، وجود دارد. این در حالی است که تفسیر واحدی از این موازین وجود ندارد. بیش از هر موضوع دیگر در باب مقررات­گذاری پخش برنامه، موازین محتوا برای حفاظت از کودکان می­بایست با توجه به ارزش­ها و هنجارهای محلی وضع شود و مقامات محلی که با درایت خود قادر به ارزیابی پیروی از معیارهای پذیرفته شده در جامعۀ خود هستند، آن را اعمال کنند.[۴۶]
قانون شیلی مقرر میدارد که شورای تلویزیون ملی موظف است قواعد عمومی برای جلوگیری از پخش برنامه ­های با درجۀ خشونت بالا و پورنوگرافی را وضع کرده و از حضور کودکان و نوجوانان در کارهایی که وجدان و سنت­های نیکو را خدشه­دار می­ کند ممانعت به عمل آورد.[۴۷]
ملاحظات در باب حفاظت از کودکان به دیگر برنامه­ها از جمله پیام­های بازرگانی و اخبار نیز گسترش یافته است. بدون شک ارائۀ اخبار بویژه از نوع خشن و دردناک آن موجب بروز تعارضاتی با قواعد حمایت از کودکان خواهد شد. البته این نیز جای بحث دارد که پالایش مصنوعی اخبار و تصاویر موجب مشتبه شدن اخبار گشته و منجر به سؤالاتی در مورد صحت آن خواهد شد و از سوی دیگر کودکان چندان مایل به تماشای اخبار نیستند. این موضوعات موجب بروز مجادلاتی در بسیاری کشورها می­ شود. بهترین کار- مطابق با آنچه حداقل به صورت داوطلبانه توسط برخی پخش کنندگان مسئول پذیرفته­اند- این است که محتوای هر بخش خبری در زمان مناسب پخش شود و پیش از هر محتوای تشویش­برانگیز هشدار داده شود. برای مثال یک بستۀ خبری ک در ساعت ۱۷ پخش می­ شود کلیۀ ابعاد یک فاجعۀ بزرگ را نمایش نمی­دهد در حالی که بستۀ خبری ساعت ۲۳ ممکن است چنین کند. همچنین بسیار معمول است که گویندۀ اخبار به مخاطبان اعلام کند که این خبر دارای تصاویر شوک­آور است تا مخاطبان بتوانند تلویزیون را خاموش کرده و یا کودکان را دور کنند.[۴۸]
در بسیاری کشورها برنامه ­های جنسی نیز محدود است و یا تنها در شبکه­ های دارای حق اشتراک پخش می­ شود که موازین امنیتی(مانند کد امنیتی) را برای عدم دسترسسی کودکان به کار می­برند. بهر حال باید در نظر داشت که قسمت اعظم مخاطبان بزرگسالان هستند که ممنوع­ساختن هر برنامه با محتوای بزرگسالانه منطقی نیست. می­بایست میان حمایت از کودکان و تأمین برنامه برای افراد بالغ تعادل حاصل شود.
بسیاری کشورها با این مشکل دست و پنجه نرم می­ کنند که چه زمان کنترل دولت به کنار رفته و مسئولیت شخصی به میان می­آید؟ حامیان حقوق کودک و گروه­های مذهبی معتقدند هیچوقت نباید چیزی در تلویزیون به نمایش درآید که ممکن است به کودکان آسیب برساند چرا که غیر ممکن است اطمینان یابیم که هیچ کودکی تلویزیون تماشا نمی­ کند. ممنوعیت همۀ این موارد ممکن است در برخی موارد از جمله در جایی که نظام حقوقی بر محوریت دین است یا اتفاق نظر عمومی در این مورد وجود دارد اعمال شود. ولی در اکثر کشورها ممنوعیت مطلق از لحاظ اجتماعی و سیاسی پذیرفتنی نیست.[۴۹]
دو رویکرد کلی برای حل این مسئله وجود دارد:

 

الف. واترشد

 

اولین رویکرد در بریتانیا با عنوان واترشد شناخته می­ شود و زمانی از شب است که عناصر ویژۀ بزرگسالان – با رعایت مقررات و محدودیت­ها- می­توانند نمایش داده شوند. در کانادا و بریتانیا از ساعت ۲۱ است و در سایر اروپا از ۲۲ آغاز می­ شود.

 

ب. ارائۀ اطلاعات و درجه بندی

 

ارائۀ اطلاعات دربارۀ برنامه دومین روش حفاظت از کودکان است. چنانچه والدین بدانند که برنامه شامل چه محتوایی خواهد بود می­توانند آگاهانه تصمیم بگیرند که آیا برای فرزندان و یا حتی خودشان مناسب است که تماشا کنند یا خیر. اعلان­های پیش از برنامه برای این کار مناسب است مثلاً «این برنامه حاوی صحنه­های بسیار خشن و کلام نامناسب است و ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.» کلیۀ برنامه ­هایی که بعد از ساعت۲۱ در کانادا پخش می­ شود باید همراه با چنین اعلان راهنمای مخاطبان باشد.[۵۰]
همچنین برنامه ­های تلویزیون نیز می ­تواند مطابق با تناسب آن، همانند فیلم­ها در اکثر نقاط دنیا درجه بندی شود. این روش در کشورهای اروپایی رو به افزایش است مانند فرانسه که پخش کنندگان باید کلیۀ برنامه­ها را درجه­بندی کرده و به صورت واضع بر روی صفحۀ تلویزیون نمایش دهند. درگفتار دوم در این مورد و استفادۀ آن در آمریکا سخن خواهیم گفت.

 

گفتار اول. موازین اروپایی

 

نظام رادیوتلویزیون اروپایی در خصوص موضوعات مرتبط با حمایت از کودکان حساس است. رهنمود­ها، توصیه­نامه­ها و قطعنامه­هایی توسط نهادهای اروپایی در این خصوص صادر شده است که به آنها می­پردازیم.

 

الف) رهنمود« تلویزیون فرامرزی»[۵۱] و متمم آن

 

رهنمود ۵۵۹ در ۱۹۸۹ توسط اتحادیۀ اروپایی به تصویب رسید که رهنمود تتمیمی آن نیز در ۱۹۹۶ به آن الحاق شد. این سند شامل مقرراتی است که با هدف حمایت از کودکان در برابر محتوای بالقوه زیان­بار در برنامه ­های تلویزیون وضع شده است. مادۀ ۲۲ عنوان می­دارد :«… کشورهای عضو اقدامات مناسب را برای تضمین این موضع که برنامه ­های تلویزیون تحت صلاحیت آنان هیچ گونه برنامه ای را شامل نمی­ شود که ممکن است به طور جدی به رشد جسمانی، روانی و یا اخلاقی کودکان زیان رساند، به ویژه برنامه ­هایی که شامل هرزه­نگاری[۵۲] و یا خشونت باشد.»
حتی رهنمود تلویزیون فرامرزی در مواردی به کشورهای عضو اجازه می دهد در صورت دریافت برنامه ای که به طور جدی و شدید یکی از مقررات مندرج در مادۀ۲۲ این رهنمود در رابطه با حفاظت از کودکان را نقض کند٬از پخش آن جلوگیری نماید . [۵۳]
در رهنمود الحاقی ۱۹۹۷، مقرره­ای است مبنی بر « تحقیقی – که توسط کمیسیون در رابطه با مقامات ذی­صلاح دولت عضو صورت می­گیرد- برای بررسی مزایا و مضرات اقدامات بیشتر با نگاه به تسهیل کنترلی که توسط والدین یا سرپرستان بر برنامه ­هایی که کودکان ممکن است تماشا کنند.»

 

ب) توصیه­نامۀ شورا

 

توصیه­نامۀ ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ در مورد ایجاد رقابت خدمات اطلاعاتی و دیداری شنیداری اروپایی از طریق ارتقاء چارچوب­های ملی با هدف نیل به درجه­ای حمایت مؤثر و قابل سنجش از کودکان و کرامت انسانی می­باشد.

 

پ) بررسی «کنترل والدین بر پخش تلویزیون»[۵۴]

 

کمیتۀ اقتصادی و اجتماعی و پارلمان اروپایی در ۱۹ ژوئیۀ ۱۹۹۹ تحقیق فوق را با تأکید بر اهداف ذیل ایجاد کردند: یک رویکرد هماهنگ برای دسته­بندی محتوای رسانه ­های سمعی بصری که نشانگر تنوع فرهنگی غنی باشد که در بازار سمعی بصری اروپایی وجود دارد. ایجاد ضوابط مشترک توصیفی به محتوای رسانه ­های سمعی و بصری اجازه می­دهد که به صورت واحدی توصیف شود، در حالی که ارزیابی این محتوا به مقامات ذی­صلاح ملی و منطقه­ای واگذار می­ شود. این امر مقایسه میان رتبۀ عملکرد نظام­های کشورهای عضو را آسان کرداند و ابزارهای فنی این اجازه را پیدا می­ کنند تا کانال­های تلویزیونی فرامرزی را مطابق هنجارهای فرهنگی خاص پالایش کنند . این بررسی همچنین پیشنهاد می­ کند تا حد امکان ارزیابی­ها باید بر اساس ضوابطی روشن باشد تا بینندگان بتوانند مبنای دسته­بندی­ها را در یابند.

 

ت) نتایج شورا در مورد حمایت از کودکان در پرتو ایجاد خدمات سمعی بصری دیجیتال

 

شورا در این سند که در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۷ تصویب شد موارد ذیل را شناسایی می­ کند: الف. نیاز به تکمیل و انطباق نظام­های فعلی برای حمایت از کودکان از محتوای زیان­بار دیداری شنیداری، در پرتو پیشرفت­های در حال رشد فنی، اجتماعی و تجاری و ب. اینکه توسعۀ ابزارهای فنی جدید برای کنترل والدین نباید به کاهش مسئولیت­های سایر دست­اندکاران ذی­ربط منجر شود. به علاوه اینکه شورا از کمیسیون دعوت به عمل­ می­آورد تا صنایع و احزاب مرتبط را گردهم آورده تا شیوه ­های شفافیت ارزیابی محتوای بیشتر در رسانه ­های دیداری شنیداری در اروپا را آزموده و از تبادل اطلاعات و بهترین راهکارهای حمایت از کودکان را حمایت کند.

 

ث) قطعنامۀ پارلمان اروپایی «بررسی کنترل والدین بر تلویزیون»

 

این قطعنامه برای کمیسیون ارتباطات است که در اکتبر ۲۰۰۰ به تصویب رسید. در این قطعنامه پارلمان نگرانی خود را از موج فزایندۀ خشونتی که کودکان روزانه از طریق تلویزیون در معرض آن قرار دارند، عنوان می­دارد. پارلمان شدیداً نگران نتایج و آثار مرتبط اجتماعی است و بر این باور است که کلیۀ دست­اندکاران تلویزیون در اتحادیۀ اروپا باید بر ایجاد خود نظام دهی(خود آئینی)[۵۵] در رابطه با حمایت از کودکان موافقت کنند.
هنوز در مورد اثربخشی «سیستم­های پالایشی»[۵۶] سؤال وجود دارد و در گزارش ارزیابی کمیسیون به شورا و پارلمان که در ۲۷ فوریۀ ۲۰۰۱ تهیه شد، که در بالا به اشاره شد، بر این واقعیت تأکید می­ کند که «سیستم­های پالایشی تنها بر برای پخش دیجیتال استفاده می­ شود.» « رمز عبور فنی »[۵۷] می ­تواند توسط پخش­کنندگان برنامه ­های بازرگانی دیجیتال استفاده شود تا تا برنامه ­هایی که ممکن است به مودکان آسیب رساند را قفل کنند.
«ویویان ردینگ»[۵۸] مسئول کمیسیون نظام دیداری شنیداری ارپایی در ۲۲ ژوئیۀ ۲۰۰۱ طی یک سخنرانی با عنوان تلویزیون فرامرزی اظهار داشت که کمیسیون علاقمند به تهیۀ سندی واحد و هماهنگ برای پوشش کلیۀ محتوای الکترونیک اعم از تلویزیون ، اینترنت، بازی­های رایانه­ای و غیره می­باشد.

 

ج)کمیسیون اروپایی[۵۹]

 

اولین تلاش­ها برای ایجاد یک خطی مشی دیداری شنیداری در سطح اتحادیۀ اروپا با توسعۀ پخش برنامه ­های ماهواره­ای در اوایل دهۀ ۱۹۸۰ پدید آمد.از زمان تصویب رهنمود تلویزیون فرامرزی در ۱۹۸۹، پیشرفت­های فن­آوری و تجاری اصلاح چارچوب مقرراتی دیداری شنیداری را ضروری ساخت. لذا در سالهای ۱۹۹۷ و ۲۰۰۷ اصلاح شد. همراه با آخرین اصلاح رهنمود٬ به رهنمود خدمات رسانه ­های دیداری شنیداری تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۰ بصورت قانون درآمد.[۶۰]