احتمال خودکشی در نوجوانان خود آسیب رسان

خودکشی رفتاری است که حتی پس از یک دوره درمانی و بستری روانپزشکی باز هم احتمال برگشت ایده پردازی­ها و رفتارهای مرتبط با آن وجود دارد و همچنین بسیاری از افراد مقاوم و دارای حالت دفاعی خیلی کم به صورت مستقیم وجود افکار و ایده پردازی خودکشی را گزارش می­دهند. نوجوانانی که برای یک بار در بخش­های روانپزشکی بستری می­شوند در یک دوره سه ماهه چندین بار نشانه های اقدام به خودکشی را نشان خواهند داد و خطر اقدام به خودکشی حتّی پس از یک دوره درمانی ثابت باقی می­ماند(اسپریتو و همکاران،1992 به نقل از التز و همکاران،2007).

نتایج مطالعات خودکشی در نوجوانان، دو گروه از نوجوانان را در معرض خطر بیشتری برای اقدام به خودکشی شناسایی کرده است که عبارتند ازگروه اول نوجوانان بسیار باهوشی که تنها و منزوی هستند و نمی­توانند معیارهای کمال­گرایانه­ی  خود یا افراد مهّم زندگی­شان را برآورده کنند و گروه دوم که فراوانی آنها از گروه اول بیشتر است، گرایش­های ضداجتماعی دارند و ناخشنودی خود را از طریق تهدید و ارعاب، جنگ و ستیز و دزدی، رفتارهای خطرجویانه مختلف و سوء مصرف مواد نشان می­دهند(فرگوسن، وودوارد، هورود، 2000). مهمترین عامل خطر اقدام به خودکشی در نوجوانان وجود اختلالات روانی است. با این حال وجود اختلال روانپزشکی علت  لازم برای اقدام به خودکشی است، ولی علت کافی نیست. مطالعات روی نوجوانان بدون سابقه اختلال روانپزشکی که اقدام به خودکشی می­کنند، نشان می­دهد اغلب این نوجوانان پیش از اقدام به خودکشی  مشکلات انطباقی و تعارض با قوانین اجتماعی یا خانوادگی دارند، تکانشی تر رفتار می کنند و دسترسی بیشتری به سلاح های گرم دارند (مارتوینن و همکاران،1998).

مطلب مشابه :  علائم سکته قلبی؛ قبل اینکه دیر شه این ۱۱ نشونه رو بشناسین 

سنجش تعیین خطر اقدام خودکشی مساله بغرنجی است. نتایج پژوهش ها نشان می­دهد حتی استفاده از مقیاس های استاندارد سنجش انگیزه خودکشی مانند مقیاس انگیزه خودکشی[1] بک توانایی تشخیص درست اقدام خودکشی را در طولانی مدت ندارد؛ چه اینکه براساس نتایج آزمون انگیزه خودکشی بک، 96٪ از افرادی که در یک پی گیری سه ساله اقدام خودکشی کرده بودند نمره شان در مقیاس انگیزه خودکشی از نمره برش خطر خودکشی بالاتر  بود، در حالیکه 74٪ از افرادیکه نمره شان پایین تر از خطر خودکشی بود، اقدام خودکشی کرده بودن (هریس،هاتون،2005).

برای تعیین خطر احتمال خودکشی پژوهشگران تا کنون از دو شیوه استفاده کرده اند. یک گروه معتقدند هر قدر رفتارهای خودآسیب رسانی غیر مستقیم مانند خطر جویی جسمی، خطر جویی جنسی، سوء مصرف الکل، سوء مصرف مواد بیشتر باشد احتمال خودکشی نیز بیشتر خواهد بود( لوینسون و همکاران،1996؛راد، سیلی،لانگرینچسن-رولینگ و رولینگ، 2003). لوینسون و همکاران در سال 1996 در تعریف خودآسیب رسانی، آن را تمایل به انجام رفتار خودکشی گرایانه تعریف کرده اند و رفتارهای خودکشی گرایانه را شامل دو دسته رفتارهای خودتخریب گرانه ظریف یا غیرآشکار مثل رفتارهای خطرجویانه، خشونت،سوء مصرف مواد و قماربازی و رفتارهای کاملاً آشکار مانند اقدام خودکشی در نظر گرفته­اند و براین اساس مقیاسی دربردارنده 4 حوزه رفتارهای مرتبط با مرگ، رفتارهای کمک کننده به حیات، رفتارهای مرتبط با زخمی­کردن و جراحت ایجاد کردن و رفتارهای مرتبط با خویشتن طراحی کردند.

در مقابل، گروه دیگری از پژوهشگران معتقدند شاخص احتمال خودکشی را می­توان براساس وضعیت هر فرد در عوامل خطر اقدام خودکشی تعیین کرد. در همین راستا کال و گیل در سال 2002 ابزاری را برای تعیین شاخص احتمال خودکشی ساختند که در بردارنده چهار عامل خطر اقدام خودکشی شامل افکارخودکشی، ناامیدی، تکانشوری-خصومت و خودارزیابی منفی است. براساس نمره کلی که هر فرد در این شاخص می­گیرد، می توان شدت احتمال خودکشی را از سطح غیربالینی تا شدید مشخص کرد. شواهد تجربی از قدرت متوسط این ابزار در پیش بینی احتمال خودکشی حمایت می کند. برای مثال نمره­های نوجوانان در زیر مقیاس های مقیاس احتمال خودکشی حدود 48% از واریانس اقدام خودکشی، گفت و گو درباره خودکشی و انجام رفتارهای خودتخریبی خفیف را به صورت طولی پیش بینی­می­کند(لارزرلی، اسمیت،بیتن هورست، کلی،1995).

مطلب مشابه :  عوامل مخدوش کننده ارتباط با همسر

[1] Suicide Intent Scale